บทที่ 202 ดูเพลินดีหรือไม่?

วาจาของฮองเฮาฟังดูเหมือนเปี่ยมล้นด้วยความรัก แต่เหยากุ้ยเฟยกลับแค่นเสียงเย็นชา “ท่านสูงส่งเป็นถึงมารดาแห่งแผ่นดิน หรือไม่รู้ว่าฝ่าบาททรงเป็นกษัตริย์ของใต้หล้า มิใช่เพียงสามีของท่านกับข้า? หากในวังหลังไร้ผู้คน มีเพียงข้ากับท่าน และมีเพียงมู่หวังกับซู่อ๋องสองคน เช่นนั้นในสถานการณ์ยามนี้ มิใช่ว่าจะต้องยกใต้หล้าให้คนนอกไปเปล่าๆ หรือ?!”

ถ้อยคำของเหยากุ้ยเฟยทำให้ฉู่เยี่ยนรู้สึกพึงพอใจและเห็นพ้องอย่างยิ่ง ขณะเดียวกันก็จุดชนวนเพลิงโทสะที่มีต่อฉู่โยวเฉินขึ้นมาอีกระลอก การแก่งแย่งระหว่างพี่น้องเป็นเรื่องที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง ทว่าหากการแก่งแย่งแปรเปลี่ยนเป็นการเข่นฆ่าเอาชีวิต นั่นก็ล้ำเส้นเกินไปแล้ว

เมื่อหันไปมองฉู่โยวหนานกับฉู่โยวหยาง แม้จะมิได้กำเนิดจากมารดาเดียวกัน แต่กลับรักใคร่กลมเกลียวยิ่งนัก ผิดกับฉู่โยวเฉิน นอกจากขยายตำหนักหลังในจวนมู่หวังของตนแล้ว หลายปีมานี้ดูเหมือนจะไม่มีผลงานอันใดเป็นชิ้นเป็นอันเลย