บทที่ 203 ท่านอ๋อง จู่ๆ นางก็จะคลอดแล้ว

ซูเป่ยพลันชะงักงัน นางค่อยๆ หันหน้าไปช้าๆ แล้วอ้าปากค้างในทันที

ดวงตาหงส์คู่สวยคู่นั้นปรือขึ้นครึ่งหนึ่ง ทอดมองนางอย่างเกียจคร้านทว่าเปี่ยมเสน่ห์ ราวกับเขามิได้เพิ่งรอดพ้นจากประตูนรกมา แต่แค่เพิ่งตื่นนอนเท่านั้น

“ดู…ดู…ดูดีเจ้าค่ะ…” ซูเป่ยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนเองกำลังพูดอะไร ได้แต่เอ่ยรับไปตามสัญชาตญาณ