บทที่ 204 เขาไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด

สตรีหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดบนเตียงค่อยๆ ลืมตาขึ้น จ้องเขาเขม็งด้วยสายตาเคียดแค้น ก่อนจะเค้นเสียงลอดไรฟันออกมา "ฉู่โยวเหิง! เจ้าไม่ใช่คน!"

ฉู่โยวเหิงยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย แววตาราวกับอสรพิษ "พี่สะใภ้ ท่านคิดว่าจวนมู่อ๋องยังคงรุ่งโรจน์สง่างามเหมือนเมื่อก่อนหรือ ตอนนี้คนข้างในนั้นแค่จะกินให้อิ่มนุ่งให้อุ่นยังยากเย็น ข้าเก็บท่านไว้ที่นี่ ให้ข้าวกิน ให้เสื้อผ้าใส่ ซ้ำยังส่งคนมาคอยปรนนิบัติ ข้าปฏิบัติต่อท่าน ยังดีไม่พออีกหรือ"

สตรีผู้นี้ก็คือหย่ารั่วนั่นเอง