บทที่ 216 คนมีพิรุธ ย่อมทิ้งร่องรอย!

เมื่อได้ยินคำพูดของโม่ชิงอิง ฉู่โยวหนานเพียงแค่นเสียงเย็นชาแล้วเอ่ยว่า "โม่ชิงอิง เห็นแก่ที่เจ้าออกไปใช้ชีวิตข้างนอกแล้วคงไม่ราบรื่น และเห็นแก่ที่เราเคยเป็นสามีภรรยากันมาก่อน ข้าให้งานเจ้าทำในจวนอ๋องได้ แต่หากเจ้าคิดเพ้อเจ้อเป็นอื่น ก็อย่าหาว่าข้าไร้ความปรานี!"

"ท่านอ๋อง!" โม่ชิงอิงใจเต้นระทึก "ข้าไหนเลยจะกล้าเพ้อเจ้อหวังสิ่งอื่น เพียงปรารถนาให้ท่านสุขสบายไร้โรคภัยเท่านั้นเองเจ้าค่ะ!"

"เช่นนั้นก็กลับไปที่ห้องเย็บปักซะ! แล้วให้คนอื่นมาวัดตัวแทน!" ฉู่โยวหนานพูดจบก็สะบัดหน้าเดินจากไปทันที