บทที่ 217 แม้แต่คนโง่ยังไม่เอานาง

ฟ้าเพิ่งจะสาง เรือนเฟิ่งเหยาก็หามเกี้ยวหลังเล็กมุ่งหน้าไปทางศาลาหลิงเฟิงรอบหนึ่ง ก่อนจะตรงไปยังเกาะกลางสระน้ำ ขบวนเอิกเกริกปานนี้ ย่อมเป็นซูเป่ยไม่ผิดแน่!

โม่ชิงอิงนั่งยองๆ ตัวสั่นงันงกอยู่ในดงไม้ริมสระ เมื่อคืนหลังจากกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า นางก็ไปหาน้ำเต้าลูกใหญ่มาลูกหนึ่ง จากนั้นก็มานั่งยองๆ รออยู่ในพงไม้นี้ค่อนคืน

ช่วงนี้ซูเป่ยบ่นว่าอึดอัด มักจะแล่นมาที่นี่แต่เช้าตรู่ ทั้งยังสั่งให้คนเอาผ้าม่านมากั้นรอบศาลาเพื่อบังแดด ไม่ยอมให้ใครอยู่ปรนนิบัติ มีพิรุธชัดๆ!