บทที่ 295 บุญคุณช่วยชีวิต

แววตาที่หลุบต่ำของหลิวอิ๋งวาบประกายดุดันขึ้นมาชั่วครู่ ทว่าเพียงพริบตาก็เลือนหาย นางเงยหน้าขึ้นแล้วเอ่ยเจื้อยแจ้วปนเอียงอายอย่างเป็นธรรมชาติ “ท่านแม่บอกว่าข้าหน้าตาน่ารัก เหมือนคนในภาพวาด ไทเฮาก็ทรงคิดว่าข้าน่ารักเหมือนกันหรือเพคะ”

ดวงตาเรียวยาวดั่งจิ้งจอกคู่นั้นใสกระจ่าง ราวกับเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสาอย่างแท้จริง

เหมยไท่เฮาอดขบขันไม่ได้ “แน่นอนสิ เจ้าหน้าตาน่ารักมาก โตขึ้นต้องเป็นสาวงามแน่ๆ”