บทที่ 389 ทักทายแบบชาวเหนือ

หร่วนหนิงอวิ๋นตกใจเสียงตวาดของซูเป่ยจนสะดุ้งโหยง ฝ่ามือเกือบจะกดทับลงบนตัวหรูหยาง โชคดีที่ซูเป่ยตาไวและมือเร็วกว่า ถลันเข้าไปผลักนางออกไปได้ทันท่วงที

หร่วนหนิงอวิ๋นล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้นทันที แต่นางมิได้โวยวายหรืออาละวาด ทำเพียงมองซูเป่ยด้วยสายตาน้อยเนื้อต่ำใจ "ถึงแม้พี่หญิงจะไม่อยากให้หม่อมฉันอุ้มหรูหยาง ก็ไม่เห็นจะต้องผลักหม่อมฉันเช่นนี้เลยเพคะ…"

"ช่วงนี้เจ้าเป็นหวัด หรูหยางยังเล็ก ร่างกายอ่อนแอ หากติดไข้ไปจะยุ่งยากใหญ่โต" ซูเป่ยกล่าวเสียงเคร่งขรึม