บทที่ 390 คันคะเยอถึงกระดูกดำ

พอถังเจียงตะโกนขึ้นมาแบบนี้ ซูเป่ยถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่นางฝังเข็มคาตัวหร่วนหนิงอวิ๋นทิ้งไว้อยู่

การปักเข็มทิ้งไว้นานย่อมไม่ดี หากดึงออกมั่วซั่วก็ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ นางต้องรีบไปดูเสียแล้ว

แม้ว่านางจะเป็นหมองูๆ ปลาๆ แต่อย่างไรก็ยังรู้เรื่องการแพทย์มากกว่าหร่วนหนิงอวิ๋นมิใช่หรือ