บทที่ 391 หรู่หยาง

ทว่าหร่วนหนิงอวิ๋นรอตั้งแต่เที่ยงวันยันอาทิตย์อัสดง รอตั้งแต่อาทิตย์อัสดงยันฟ้ามืดค่ำ และจากฟ้ามืดค่ำจนกระทั่งประตูวังลงกลอนแน่นหนา ก็ยังคงรอเก้อ ไม่เห็นแม้แต่เงาของซูซิวเจี๋ย

ยามนี้นางเฝ้าคอยซูซิวเจี๋ยยิ่งกว่าคอยฉู่โยวหนานเสียอีก

แต่นางคงยังไม่รู้ว่า แม้ซูซิวเจี๋ยจะเป็นคนเก็บเนื้อเก็บตัว ทว่ากลับเป็นพวกเห่อน้องสาวเข้าขั้นสุดกู่