บทที่ 392 รังแก

“ท่านต้องพาเสี่ยวเปาจื่อไปด้วยจริงๆ หรือ” ซูเป่ยเอ่ยถาม

เซียวหานจ้องมองนางนิ่งเงียบอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยปาก “เขาเป็นบุตรชายคนโตของข้า ในร่างไหลเวียนด้วยสายเลือดบุตรศักดิ์สิทธิ์ที่บริสุทธิ์ที่สุด กำเนิดมาก็เป็นต้นกล้าชั้นยอดสำหรับเพาะเลี้ยงกู่”

พูดจบ เขาก็หยิบโถใบหนึ่งจากบนโต๊ะขึ้นมา แล้วเปิดออกให้นางดู ทำเอาซูเป่ยถึงกับสะดุ้งเฮือกแทบสิ้นสติ