บทที่ 484 ชนะศึกไร้โลหิต

ความตื่นตะลึงของเว่ยซานก็ไม่แพ้นางเลย เขาเคยคิดวนเวียนมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ ว่าเหตุใดอิ้งเซียงถึงยอมตกเป็นของไอ้หมาแก่นั่นได้…

ในเวลาต่อมา เขาถึงเข้าใจว่า บางทีเคราะห์กรรมของตน อาจมีจุดเริ่มต้นมาตั้งแต่วันที่เชิญเจียงไป๋ไปที่บ้าน แล้วให้ภรรยาของตนยกน้ำชามาต้อนรับจอกนั้น…

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่ซูเป่ยและฉู่โยวหนานเดินเลี่ยงออกไปแล้ว ทิ้งให้พ่อแม่ลูกสามคนกอดกันร่ำไห้อยู่ในตำหนักหย่างซินอันว่างเปล่า