บทที่ 485 การเดินทางสู่อำเภอผิงอัน

ฉู่โยวหนานไม่มีวันลืมความรู้สึกหนังศีรษะชาดิกยามที่แมงมุมตัวนั้นไต่ผ่านฝ่ามือไปได้ชั่วชีวิต

ทว่าการที่เขากัดฟันยื่นมือไปรับแมงมุมตัวนั้นมา กลับทำให้เสี่ยวเปาจื่อมองเขาด้วยสายตาเลื่อมใส ถึงขั้นกระตุกแขนเสื้อเขาพลางร้องลั่น “ท่านพ่อเก่งจังเลย!”

ความภาคภูมิใจในตนเองของฉู่โยวหนานพองโตจนคับอก เขารู้สึกว่าในที่สุดตำแหน่งของตนในใจลูกชายก็ขยับสูงขึ้นเสียที…