บทที่ 502 ออดอ้อนเอาแต่ใจ

ช่วงปีใหม่ในจงหยวนนั้นสนุกสนานยิ่งนัก ฤดูหนาวในจงหยวนก็ผ่านพ้นไปอย่างแสนสบาย ชวีเฟิงพกตั๋วเงินห้าแสนตำลึงทองมาใช้ชีวิตผ่านฤดูหนาวท่ามกลางทัศนียภาพอันงดงามของเจียงหนานอย่างสำราญใจ

จะไม่สำราญได้อย่างไร ในเมื่อเขาเหมาห้องรับรองที่ใหญ่ที่สุดในหอเยียนอวี่อันเลิศหรูที่สุดของเจียงหนาน ไม่เพียงเหมาตัวดาวเด่นของที่นั่นไว้ ยังเหมาสตรีงามอีกหลายนาง คอยปรนนิบัติพัดวีด้วยอาหารเลิศรสและสุราเลอค่าทั้งวันทั้งคืน ชีวิตเช่นนี้จะไม่สุขสบายได้อย่างไรกัน

ทว่าเขาประเมินค่าทองห้าแสนตำลึงของตนสูงเกินไป หรือไม่ก็ประเมินความซื่อสัตย์ของลูกน้องสูงไปหน่อย พอพ้นปีใหม่มาได้ไม่ทันไร แม่เล้าก็เดินเข้ามากล่าวกับเขาว่า “ข้าว่านะคุณชายชวี ตั๋วเงินของท่านหมดแล้ว จะต่อเงินเพิ่มหน่อยหรือไม่เจ้าคะ”