บทที่ 503 ความจริงก็แหลกไปแล้ว

เพราะเรื่องของชวีเฟิง เซวียจิ่นหรงจึงเคยผิดใจกับฉู่โยวหยางมาแล้ว ทว่าฉู่โยวหยางก็ไม่รู้ว่าไปเรียนรู้มาจากผู้ใด เอาแต่ทำหน้าทะเล้นยิ้มระรื่นกล่าวว่า “ข้าเป็นบุรุษ ย่อมต้องมีสหายบ้างสิ ไม่อย่างนั้นนานวันเข้าข้าจะไม่หมดสิ้นความเป็นชายชาตรีไปหรอกหรือ”

เหตุผลนี้ฟังดูเข้าท่า เซวียจิ่นหรงจึงจนปัญญาจะโต้แย้ง

แม้จะโต้แย้งไม่ได้ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยโทสะ เซวียจิ่นหรงทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงสั่งให้แม่นมพาลูกๆ ทยอยหนีออกจากจวนไปทีละกลุ่ม