บทที่ 506 เสียงระฆังมรณะดังกังวาน

ซูซิวเจี๋ยตบตาผ่านไปได้แล้ว ทว่าซูเป่ยยังไม่ลืมเรื่องสำคัญ ฉู่โยวหนานเอาแต่เอ่ยถามถึงอาการของนางไม่หยุดหย่อน นางจึงยื่นมือไปปิดปากเขาไว้

"ข้ามีเรื่องสำคัญกว่าจะบอกท่าน! ข้ารู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ!"

"แปลก? แปลกตรงไหนหรือ" ฉู่โยวหนานพลันตื่นตระหนกขึ้นมา "จริงสิ เจ้ากังวลว่าจะเหมือนจิ่นหรงที่คลอดทีเดียวตั้งหลายคนใช่หรือไม่ เอาเช่นนี้ดีไหม ข้าจะรับตัวจุนอี้หวังเข้าวัง เผื่อเจ้าไม่สบายตรงไหนขึ้นมา…"