บทที่ 507 หลับตื่นนี้ช่างสบายตัวยิ่งนัก

พอซูเป่ยลืมตาขึ้น ก็รู้สึกเพียงว่าการหลับครั้งนี้ช่างแสนสบายเหลือเกิน ซ้ำยังฝันดียาวนาน ในฝันมีทั้งพ่อและแม่ นางกำลังหัวเราะ ฉู่โยวหนานกำลังมองนางอยู่ แล้วยังมีเด็กๆ อีกฝูงใหญ่…

พอคิดถึงเด็กๆ ฝูงใหญ่นั้น นางก็รีบเบิกตากว้างทันที แล้วก็เห็นฉู่โยวหนานกำลังมองนางด้วยความเป็นห่วงระคนร้อนใจ “อาเป่ย เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

“ข้าหรือ ข้านอนหลับสบายดีมาก ไม่รู้สึกทรมานเลยสักนิดแล้ว…” ซูเป่ยไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติใดๆ เลยแม้แต่น้อย