บทที่ 511 เป่ยตันจู๋กลับมาอีกแล้ว

“เอ่อ…เอาเป็นว่าเช่นนี้แล้วกัน ข้ารับไว้แทนเสด็จพี่ก็แล้วกัน ขอบพระคุณท่านแม่ทัพ ขอบพระทัยหมิงตี้ด้วย! ฮ่าๆ!” ฉู่โยวหยางหัวเราะกลบเกลื่อนไปส่งเดช

หัวคิ้วของชวีหลังถึงได้คลายออก “มันต้องอย่างนี้สิ เรื่องพรรค์นั้นของบุรุษ ข้าเข้าใจดีน่า! วางใจเถอะ มีสองคนนี้คอยปรนนิบัติ อีกไม่นานอารมณ์ของฮ่องเต้แคว้นอูจะต้องดีขึ้นแน่นอน!”

คำพูดนี้ฉู่โยวหยางฟังแล้วรื่นหูยิ่งนัก คนตายก็ตายไปแล้ว อย่างไรเสียฉู่โยวหนานก็ต้องหลุดพ้นจากความโศกเศร้าออกมาให้ได้ มิเช่นนั้นตนมิต้องติดแหง็กอยู่ในเมืองหลวงไปชั่วชีวิตหรอกหรือ?