บทที่ 525 ที่แท้ผีก็มีขาเหมือนกัน

ตั้งแต่เช้าตรู่ตอนตื่นขึ้นมาแต่งหน้า ซูเป่ยก็ทักท้วงแล้วว่าเครื่องประทินโฉมหนาเตอะเกินไป ทว่าเพื่อให้ทันฤกษ์มงคล นางจึงจำใจยอมรับใบหน้าที่แต่งแต้มจนจัดจ้านนี้

ยามนี้เมื่อเปลวเทียนดับลง อาศัยเพียงแสงจันทร์สาดส่อง คนที่นั่งอยู่บนเตียงจึงมีใบหน้าขาวซีดราวกับแผ่นกระดาษ ริมฝีปากแดงสดตัดกับนัยน์ตาดำขลับ ดูแล้วน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าแม้จะพอกหน้าหนา ทว่าฉู่โยวหยางก็ยังจำนางได้อยู่ดี…