บทที่ 139 คนอย่างข้าภูมิคุ้มกันต่ำ

ซูหร่วนแม้แต่เปลือกตายังไม่กระดิก

ทว่าเฉียวจิงม่อกลับทำราวกับมองไม่เห็นความเย็นชานั้น ยังคงพูดจาเจื้อยแจ้วต่อไปคนเดียว

"มู่ซื่อจื่อตัวน้อยผู้นี้ ชาติตระกูลก็ดี หน้าตาก็เลิศเลอ ช่างเหมาะสมกับน้องรองซูราวกับกิ่งทองใบหยกจริงๆ…"