บทที่ 155 ข้าคือสตรีที่แล้งน้ำใจไร้เยื่อใยที่สุด

ซูหร่วนชักมือกลับด้วยความรังเกียจ แล้วดันอกเขาไปทีหนึ่ง "อี๋ ท่านนี่เลี่ยนชะมัด"

เยี่ยนเฉินถูกผลักจนหงายไปด้านหลังเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มแล้วขยับเข้ามาคลอเคลียใหม่ ปลายคางเกยอยู่บนไหล่ของนาง

"เอาละ เช่นนั้นข้าจะพูดเรื่องที่ไม่เลี่ยนแล้วกัน"