บทที่ 164 ข้ากล้า

ฉิงรุ่ยตัวสั่นเทิ้มอย่างแรง นางกัดริมฝีปากล่างสะอื้นไห้ ทว่าไม่กล้าเอ่ยปากแม้แต่คำเดียว

ยามนี้มู่หวายเซิงไม่มีแก่ใจจะสนใจนางแล้ว

เขาคุกเข่าคลานไปข้างหน้าสองก้าวตรงมายังซูหร่วน แหงนหน้ามองนาง ขอบตาแดงก่ำแทบจะคั้นเลือดออกมาได้