บทที่ 165 คุณพระช่วย นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?!

ซูฉิ่งยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว คิ้วขมวดมุ่นจนแทบผูกเป็นปม

ยามต้องเผชิญหน้ากับดาวหายนะผู้นี้ แม้แต่เขาก็ยังรู้สึกขยาดอยู่บ้าง ทว่านี่คือจวนของตน จะปล่อยให้บรรยากาศกระอักกระอ่วนค้างคาอยู่เช่นนี้ย่อมไม่ได้

เขาจึงก้าวขึ้นหน้าไปประสานมือ พลางเอ่ยปากอย่างระมัดระวัง