บทที่ 166 นี่แต่งเมียที่ไหนกัน? สู่ขอฮองเฮาชัดๆ!

“ซื่อจื่อ…”

ฉิงรุ่ยร้องไห้พลางคุกเข่าอยู่ข้างกายเขา ยื่นมือไปพยุงแขนเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่ากลับถูกเขาสะบัดทิ้งซ้ำๆ

“ไสหัวไป! ไสหัวไปให้หมด!”