บทที่ 210 ไม่พอ ไม่มีวันพอ

“ไม่พอ ชั่วชีวิตนี้ก็ไม่มีวันพอ”

เขาใช้มือข้างหนึ่งรั้งเอวนางแล้วยกตัวขึ้นให้นั่งบนขอบโต๊ะ ส่วนมืออีกข้างลูบไล้ไปตามทรวดทรงข้างสะโพก ก่อนจะช้อนข้อพับขานางเอาไว้

“หร่วนหร่วน รู้สึกถึงข้าสิ”