บทที่ 211 เจ้าทำได้ หร่วนหร่วนเก่งที่สุดแล้ว

ซูหร่วนจำไม่ได้แล้วว่าถูกเคี่ยวกรำไปกี่รอบ

จากบนโต๊ะไปจนถึงริมหน้าต่าง จากริมหน้าต่างมาจนถึงบนตั่งเตียง และจากบนตั่งเตียงก็ถูกช้อนตัวขึ้นมากดแนบกับฝาผนัง…

ทุกครั้งที่คิดว่าในที่สุดก็จะได้พักหายใจ เขาก็จะฉุดดึงนางจมดิ่งลงสู่วังวนอันลึกและมืดมิดอีกครั้ง พลิกคว่ำพลิกหงายฟอนเฟ้นไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ไม่รู้จักอิ่มหนำ