บทที่ 212 ข้าหัวเราะ ข้าก็แปลกคนดีนะ

“อาจื่อ?”

เมื่อเห็นนางนิ่งเงียบไปนาน เยี่ยนอวิ๋นจี้จึงแนบริมฝีปากร้อนผ่าวขึ้นมาจากข้างลำคอ พรมจูบซอกคอและใบหูของนาง

มือไม้อยู่ไม่สุขเริ่มสอดเข้าไปยังสายผูกคอเสื้อ ปลายนิ้วเกี่ยวสายเส้นบางเอาไว้แล้วกระตุกออกเบาๆ