บทที่ 213 เลิกพะวักพะวงกลัวสูญเสียขนาดนี้ได้หรือไม่?

เยี่ยนเฉินอยากจะหัวเราะ ทว่าขอบตากลับแดงเรื่อขึ้นมาก่อน

เขาหลุบขนตาลง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงเบาๆ ราวกับพยายามกลืนก้อนความรู้สึกอันร้อนผ่าวบางอย่างลงคอไปอย่างยากเย็น ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนลมหายใจยาวออกมา แล้วกระชับอ้อมแขนกอดนางเอาไว้แน่น

"เจ้ากลัวที่ข้าเคี่ยวกรำเมื่อคืนจนต้องแกล้งพูดจาเอาใจข้า หรือว่า… พูดจากใจจริงกันแน่?"