บทที่ 242 คนที่ไม่ควรแตะต้อง อย่าได้แตะเป็นอันขาด

ฉิงรุ่ยตัวสั่นเทิ้ม ร่างที่หมอบกราบอยู่บนพื้นยิ่งก้มต่ำลงไปอีกพลางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"…เจ้าค่ะ ลูกสะใภ้เข้าใจแล้ว"

ฮูหยินกั๋วกงมู่ถึงได้ละสายตากลับไป นางยกชายกระโปรงแล้วก้าวเร็วๆ ตามมู่กั๋วกงออกจากประตูไป เสียงฝีเท้าดังก้องตามทางเดินระเบียงแล้วค่อยๆ ไกลออกไป จนกระทั่งเลือนหายไปในความมืดมิดของราตรี