บทที่ 243 หร่วนหร่วนของข้าใจแคบ ทั้งยังขี้หึง

จากนั้น ก็กรีดลึกลงไปอีกหนึ่งแผล

“อึก…”

มู่หวายเซิงโก่งตัวขึ้น ลำคอส่งเสียงครางแผ่วระโหยราวกับคนใกล้ตาย ก่อนจะทิ้งตัวกระแทกกลับลงไปบนเตียงอย่างแรง