บทที่ 250 นางสมควรตาย! ซูหร่วนอย่างนางสมควรตาย!

ท้องพระโรงเงียบสงัดจนแทบได้ยินเสียงเข็มหล่น

ขุนนางสองสามคนที่เมื่อครู่ช่วยกันห้ามปรามมู่กั๋วกงต่างสบตากันเลิ่กลั่ก มือไม้ค่อยๆ คลายออกโดยไม่รู้ตัว

มู่กั๋วกงยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ อ้าปากค้างทว่าไร้เสียงเล็ดลอด ราวกับปลาใกล้ตายที่ถูกคลื่นซัดมาเกยตื้น