บทที่ 272 มิได้บาดเจ็บ แต่พิษกำเริบต่างหาก

ยามที่เขาเอ่ยคำนั้น สายตาก็เลื่อนตามคอเสื้อที่เปิดอ้าเล็กน้อยของนางลงไป หยุดอยู่ที่รอยบุ๋มตรงกระดูกไหปลาร้าครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ช้อนตาขึ้นสบประสานกับนางอย่างเชื่องช้า

ประกายมืดมนในดวงตาคู่นั้น ซูหร่วนคุ้นเคยเป็นอย่างดี

"ข้าขอร้องท่านเถอะนะเจ้าคะ!"