บทที่ 279 ข้าต่างหากที่เป็นหมาตัวเดียวของเจ้า

ซูหร่วนสูดจมูกแรงๆ เรี่ยวแรงที่ใช้ขัดขืนเมื่อครู่ค่อยๆ สลายไปเพราะประโยคนั้น

เมื่อเยี่ยนเฉินสัมผัสได้ว่าคนในอ้อมแขนเลิกต่อต้าน มุมปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

จากนั้นปากก็เริ่มหาเรื่องอีก