บทที่ 292 ยกหินทุ่มใส่เท้าตัวเอง

ห้องหนังสือ จวนเจาอ๋อง

ภายในห้องจุดตะเกียงไว้เพียงดวงเดียว โคมกระเบื้องเคลือบสีฟ้าครามดั่งฟ้าหลังฝนกักเปลวเทียนไว้จนเปล่งแสงเย็นเยียบเพียงลำเดียว พื้นที่ส่วนใหญ่ในห้องจึงจมอยู่ในความมืดสลัว

เยี่ยนเฉินหลับตาเอนพิงพนักเก้าอี้อยู่หลังโต๊ะหนังสือ ปลายนิ้วเคาะลงบนโต๊ะอย่างเชื่องช้าเป็นที่สุด