บทที่ 293 ข้าเองก็ฉลาดกว่าที่เขาคิดไว้มากนัก

ซูหร่วนวางช้อนลง ยกมือดันชามไปด้านข้างเล็กน้อย เช็ดมุมปากเรียบร้อยแล้วจึงส่งเสียงบอกคนตรงประตู

“เข้ามาเถอะ”

ประตูถูกผลักเปิดออกแล้วปิดลง หงซีก้าวเข้ามาหยุดยืนห่างจากประตูสามก้าวพร้อมประสานมือคารวะ