บทที่ 294 พูดไม่กี่คำก็ถึงกับร้องไห้ขี้มูกโป่งเสียแล้วหรือ

สายลมพัดผ่านดงไผ่ หอบเอาใบไผ่แห้งกรอบสีเหลืองร่วงกราวลงมาสองสามใบ หมุนคว้างกลางอากาศแล้วตกลงแทบเท้าของคนทั้งสอง

ซูหร่วนทอดสายตามองใบไม้แห้งเหล่านั้น นิ่งเงียบไปเนิ่นนาน

นางย่อมรู้อยู่แก่ใจดี