บทที่ 295 สองคนนี้ต้องมีซัมติงแน่ๆ!

บานประตูแง้มอยู่ครึ่งๆ เขาจึงยกมือผลักออกเบาๆ ประตูส่งเสียง “เอี๊ยด” แล้วเปิดกว้างออกสู่ด้านใน

ทั่วทั้งลานเรือนเจิ่งนองไปด้วยคาวเลือด

ตามร่องอิฐสีครามมีคราบเลือดสีแดงคล้ำที่ยังไม่แห้งสนิทขังอยู่ มันไหลคดเคี้ยวไปตามร่องอิฐจนจรดปลายรองเท้าของเขา