บทที่ 296 เยี่ยนเฉิน เจ้ามานี่ซิ

มือที่กำลังแกะห่วงกลเก้าชั้นของซูหร่วนชะงักลง นางเอียงคอชำเลืองมองอวี้เคอแวบหนึ่ง แล้วจึงทอดสายตามองตามออกไป

ก็พลันเห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มกึ่งไม่ยิ้มของหานจาง

หัวคิ้วของอวี้เคอขมวดมุ่นอย่างแนบเนียน นางคว้าแขนซูหร่วนหมับแล้วดึงลุกขึ้นจากม้านั่งหินทันที