บทที่ 301 ข้ามีทัณฑ์ทรมานสารพัด ให้เจ้าเลือกสรร

เมื่อมีสระบัวกว้างใหญ่คั่นกลาง ทั้งสองคนที่อยู่อีกฝั่งยังจงใจลดเสียงลง จึงไม่ได้ยินแม้แต่คำเดียว

อวี้เคอยืนเขย่งปลายเท้า ยืดคอยาว มือข้างหนึ่งวางบนไหล่ของซูหร่วนเพื่อช่วยพยุง พลางหรี่ตามองไปยังฝั่งตรงข้ามอยู่นาน ในที่สุดก็อดพึมพำออกมาไม่ได้

"แปลกจัง ทำไมถึงคุยกันได้ล่ะนั่น"