บทที่ 313 ขี้ริ้วขี้เหร่จนบาดตานี่แหละ ถึงจะกำลังดี

ท่านผู้เฒ่าหลงยันมือทั้งสองข้างลงบนพื้นเปียกชื้น หน้าผากค่อยๆ โขกลงแนบกับแผ่นอิฐเขียวอันเย็นเยียบ

"ท่านอ๋อง ข้าน้อยตายได้ ท่านอ๋องจะบุกไปสังหารเยี่ยนอวิ๋นจี้โดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนก็ได้"

"แต่ซูหร่วนเล่า ท่านเคยนึกถึงจิตใจของนางบ้างหรือไม่"