บทที่ 317 ขุนเขาเตี้ยธารน้ำเหม็นพบสหายรู้ใจ

ท่านผู้เฒ่าหลงทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ไผ่ด้านข้าง ขาเก้าอี้ข้างหนึ่งเอียงกะเท่เร่ ตอนหย่อนก้นลงไปจึงโคลงเคลงวูบหนึ่งก่อนจะทรงตัวได้

"แม่หนู เจ้ายังระแวงอะไรอยู่อีกกันแน่"

ซูหร่วนเม้มปาก ปลายนิ้วลูบวนขอบโต๊ะไปมา "ข้ามีลางสังหรณ์ รู้สึกว่าเขารู้ทันทุกอย่าง รู้ว่าข้าคิดจะหลอกเอายาไปถอนพิษให้เยี่ยนเฉิน"