บทที่ 339 เห็นไหมล่ะ ข้าพูดคำไหนคำนั้น

เยี่ยนเฉินยืนอยู่หน้าประตูเรือนฮวาเฉา

แสงเทียนอบอุ่นส่องลอดจากภายในห้องออกมาด้านนอก เงาร่างสีแดงรางๆ สายหนึ่งกำลังรอคอยเขาอยู่อย่างเงียบสงบ

จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าเสียงหัวใจเต้นของตนช่างดังกึกก้องเหลือเกิน