บทที่ 351 ดูเบาเขาเกินไปเสียแล้ว

ยามที่ทั่วป๋าหวยอู๋เอ่ยประโยคนี้ออกมา สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่เยี่ยนอวิ๋นจี้ตลอดเวลา ประหนึ่งตนเป็นผู้บริสุทธิ์ที่ถูกปรักปรำและกำลังเฝ้ารอความเป็นธรรม

ตั้งแต่ต้นจนจบ เยี่ยนเฉินไม่คิดจะสอดปากเลยแม้แต่คำเดียว

นับแต่วินาทีที่ลู่เฟยหยวนซัดทอดถึงองค์หญิงหานจาง เขาก็หมดความคิดที่จะเอ่ยสิ่งใดอีกต่อไป