บทที่ 352 ฝ่าบาทควรจะเสียพระทัยยิ่งกว่าเปิ่นหวางสิพ่ะย่ะค่ะ

เยี่ยนเฉินชะงักฝีเท้าแล้วเอี้ยวหน้ากลับไป

เยี่ยนอวิ๋นจี้เดินออกมาจากหลังโต๊ะทรงพระอักษรแล้ว มาหยุดยืนอยู่กลางโถงตำหนัก สายตาที่ทอดมองมาคล้ายยิ้มแต่ไม่ยิ้ม

คนอื่นๆ ในตำหนักต่างรู้ความ พากันถอยออกไปจนหมด โดยมีคนสุดท้ายช่วยดึงประตูปิดลงอย่างเบามือ