บทที่ 356 ปล่อยให้พวกมันร้อนรนจนโผล่หางออกมาเอง

ภายในห้องหนังสือจุดตะเกียงไว้เพียงดวงเดียว

โคมกระเบื้องเคลือบสีฟ้าครามดั่งท้องฟ้าหลังฝนครอบประกายไฟเอาไว้ ทอดเงาสลัวให้พื้นที่ครึ่งหนึ่งของห้องจมดิ่งอยู่ในความสว่างนวลตาอันเย็นเยียบ

ยามที่เยี่ยนเฉินผลักประตูเข้าไป หานเฟยกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้พนักโค้งไม้จันทน์ม่วงตรงที่นั่งสำหรับแขก