บทที่ 377 ประเดี๋ยวคอยดูสายตาข้าแล้วค่อยลงมือ เข้าใจไหม?

โคมไฟสองสามดวงตรงสุดตรอกถูกลมพัดจนไกวยวบยาบ ดึงเงาทอดบนพื้นให้บิดเบี้ยวเป็นรูปทรงพิลึกพิลั่น

“ดูท่าลูกชายยังรักข้าอยู่ไม่น้อย”

เยี่ยนเฉินแค่นหัวเราะแผ่วเบาอย่างเกียจคร้าน