บทที่ 378 หร่วนหร่วน ตอนนี้เจ้าร้องไห้ทำไม

เยี่ยนเฉินนอนคว่ำอยู่บนเตียง บาดแผลจากคมดาบด้านหลังยาวตั้งแต่สะบักลากยาวไปจนถึงข้างเอว เนื้อหนังปริแยก ขอบแผลเพิ่งจะเริ่มแห้งเป็นสะเก็ดสีน้ำตาลคล้ำ ทว่าก็ถูกหยดเลือดระลอกใหม่ไหลทะลักดันจนแตกออก ย้อมให้เสื้อตัวในชุ่มโชกแนบติดไปกับแผ่นหลัง

เหงื่อกาฬไหลรินลงมาจากขมับ ซึมเปียกเป็นวงเล็กๆ บนผ้าปูหมอน

ท่านปู่หลงเพิ่งก้าวพ้นธรณีประตูก็ด่ากราดออกมาทันที พลางวางกล่องยาลงบนโต๊ะเสียงดัง "ตึง" จนฝาขวดยากระทบกันกริ๊กๆ