บทที่ 393 เยี่ยนเฉิน ข้าควรเชื่อใจเจ้าหรือไม่กันแน่?

“ข้าเอง”

ซูหมิงจี้เห็นสีหน้าของเขาดูดีขึ้นบ้างแล้วจึงถอนหายใจยาวออกมา พลางหย่อนตัวนั่งลงบนขอบเตียง แล้วส่งชามน้ำอุ่นในมืออีกข้างให้

“ดื่มน้ำให้ชุ่มคอก่อนเถอะ”