บทที่ 404 ท่านแม่ ลูกชายของท่านมิได้คลั่งรักปานนั้นเสียหน่อย?

ตกดึก สายฝนเริ่มซาเม็ดลงแล้ว

หน้าประตูจวนหย่งอันโหวมีโคมไฟสองดวงแขวนอยู่อย่างเดียวดาย กระดาษโคมถูกลมพัดฉีกขาดไปมุมหนึ่ง แสงสลัวจึงลอดออกมาเป็นแถบ ทอดลงบนขั้นบันไดหินที่เปียกชุ่ม

ในอดีต ยามที่เสิ่นเจาเย่กลับมาจากชายแดน ตรงประตูชั้นในมักจะเนืองแน่นไปด้วยบ่าวไพร่ที่มารอรับ ในครัวก็ตระเตรียมสำรับกับข้าวที่เขาชอบไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ กระทั่งโคมไฟใต้ชายคาก็ยังเปลี่ยนเป็นผ้าโปร่งสีแดงสดใสดูครึกครื้น