บทที่ 405 นางช่างดีแสนดีถึงเพียงนั้น (ตอนพิเศษขอบคุณยอดของขวัญ)

บิดาและมารดาของเสิ่นเจาเย่สบตากัน ต่างฝ่ายต่างมิได้เอ่ยขัด รอฟังเขาพูดต่อ

"แต่ก่อนข้ารู้เพียงเรื่องเข่นฆ่าในสนามรบ สิ่งที่เห็นมีเพียงดาบหอกทวนง้าวและเลือดเนื้อสาดกระจาย ทว่าไม่เคยคิดเลยว่าราษฎรนอกสมรภูมิต้องใช้ชีวิตกันอย่างไร"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง สู่ท้องฟ้ายามราตรีที่ถูกสายฝนชะล้างจนกลายเป็นสีเทามัว