บทที่ 409 ใช่ ข้ามันคนขี้แยเองแหละ

เยี่ยนเฉินไม่ได้ตอบคำพูดของนาง

ปลายนิ้วหัวแม่มือของเขาลูบไล้ไปตามเส้นสายของตัวอักษร "หมิงอี๋" ซ้ำแล้วซ้ำเล่า สัมผัสนั้นแผ่วเบาและเชื่องช้าอย่างยิ่ง

อักษรทั้งสองตัวซึมซับไออุ่นจากกายเขาจนอุ่นซ่าน ความอบอุ่นนั้นค่อยๆ แผ่ซ่านจากปลายนิ้วแทรกซึมเข้าสู่กลางฝ่ามือ